આ દુનિયામાં આવીને આપણે કરવાનાં છે બે કામ: પહેલું જનસેવા ને બીજું, લેવું પ્રભુનું નામ

આ સેવાને અમે સુયોગ સેવા નામ આપ્યું છે

દીપ્તિ બુચ છેલ્લાં ૨૭ વર્ષથી કાંદિવલી એજ્યુકેશન સોસાયટીની જુનિયર કૉલેજમાં ગુજરાતી શિક્ષિકા અને મહારાષ્ટ્ર બોર્ડનાં ચીફ મૉડરેટર છે.

સમાજમાં રહીને એ લોકો જે આપણને ઘણું આપે છે જેમ કે રિક્ષાચાલકો, સફાઈ-કર્મચારી, વૉચમેન, શાકભાજી વેચનાર વગેરે આ બધાને આપણી આવકમાંથી કંઈક આપીએ અને ઋણ ચૂકવીએ એ સેવા છે આમ વિચારી ત્રણ વર્ષ પહેલાં કાંદિવલીમાં સાંઈ મંદિર પાસે મારી દીકરી પલકના જન્મદિને પ્રથમ નોરતે મેં ૫૦ ડિશ પૌંઆ અને ચાનું વિતરણ કર્યું. બસ, ત્યારથી હવે દર રવિવારે આ ક્રમ ચાલે છે. મારા પરિવાર સાથે વિદ્યાર્થીઓ જોડાય છે. સોશ્યલ મીડિયામાં આનો પ્રચાર નહીં એ મારી શરત અને અનુદાન અમે માગતા નથી. તેમ છતાં અમારી આ જનસેવામાં ઘણા લોકો જોડાય છે. આ સેવાને અમે સુયોગ સેવા નામ આપ્યું છે. ખાસ મારા વિદ્યાર્થીઓ ખૂબ સહકાર આપે છે. ચાર વર્ષ બાદ પહેલી વખત ઇન્સ્ટાગ્રામ પર રીલ મૂકી અને એ પણ પ્રચાર માટે નહીં, બાકી લોકો પણ આ રીતે જનસેવા કરે એ માટે. મારા જ નહીં, ઘણા પરિવારમાંથી હવે જન્મદિન, પુણ્યતિથિ, લગ્નતિથિ આ જ રીતે ઊજવાય છે. મારું ધ્યેય સેવા થાય એટલી કરવી છે. બસ એક શિક્ષક તરીકે એ જ શીખવવું છે, એ જ ઇચ્છા છે. જેન-ઝી સંવેદનાહીન નથી, માત્ર એ લોકોને આપણે માર્ગદર્શન આપવું પડે છે. આ કાર્યક્ષેત્ર વિકસે અને ખૂણે-ખૂણે સહાય પહોંચે એ માટે વિદ્યાર્થીઓનો કાફલો મોટો બની રહ્યો છે. માનવીય મૂલ્યો પણ સાચવવા પ્રયત્ન કરવો એ સાચું ગણતર છે. પ્રાર્થના અને પરોપકાર, સેવા અને સહાયને સદા સાચવીને જીવવું એ જ ઉદ્દેશ છે. મારા માટે આ માત્ર એક ઍક્ટિવિટી નથી પણ એક ઇમોશન છે. લોકો સ્ક્રીન પર વ્યસ્ત છે ત્યારે મારા આ વિદ્યાર્થીઓ રસ્તા પર ઊતરીને વાસ્તવિક દુનિયાની મુશ્કેલીઓને સમજી રહ્યા છે. મારે તો એવા સંવેદનશીલ માણસો ઘડવા છે જે ગમેતેટલા સક્સેસફુલ થાય પણ પોતાની આસપાસના લોકોની તકલીફ જોઈને અટકી શકે. આ જ તો સાચું લાઇફ-લેસન છે. ભણતરનાં સર્ટિફિકેટ્સ તો કદાચ કબાટમાં રહી જશે, પણ આ સેવાની સુગંધ તેમના વ્યક્તિત્વમાં હંમેશાં જીવતી રહેશે.